...

Miłość czy stabilizacja?
Serce czy rozum?

Pielęgnuję wspomnienia…

„…I wiem, że w życiu piękne są tylko chwile
Dlatego czasem warto żyć…”

„Naiwne pytania” Dżem

Pielęgnuję wspomnienia… 

Tak istotne i niepowtarzalne… 

Zamykam oczy, moja wyobraźnia podsuwa mi tak znajomy i upragniony widok. Wysoki, ciemny i przystojny facet, zawsze fajnie i na luzie ubrany, ale nie to jest najważniejsze - JEGO ciemne oczy. Mające to coś, co nie pozwala się od nich oderwać i zatrzymuje na dłużej… 

To w nich utonęłam najpierw, a potem zatonęłam w tęsknocie, bólu i rozczarowaniu… 

Z czasem pewnie o nich zapomnę… 

Uśmiech, którym potrafił namówić mnie do wszystkiego, nawet największego szaleństwa… Wystarczyło, że kąciki jego ust się podniosły, a w policzkach ukazywały się wyraźne dołki, które dodawały mu uroku… Które tak polubiłam…

Szaleństwo, które miał w sobie i potrafił je umiejętnie wykorzystać i zarażać nim innych, w szczególności mnie… 

Istne wariactwo, ale jakże niesamowite…

Nieprzewidywalność.

Poczucie humoru, które tak bardzo mi odpowiadało…

Muzykę, tak odmienną od mojej, ale do której potrafił mnie przekonać, a teraz bez niej nie potrafię żyć… dokładnie jak bez NIEGO…

Dobro i szczerość, które wykorzystywali i wykorzystują z czystą premedytacją inni, a on na to pozwalał i pozwala, bo wierzy, że warto pomagać… 

Takie rzadkie cechy, szczególnie u mężczyzn… a jednak gdzieś w centralnej Polsce uchował się jeden wyjątkowy rodzynek, który nigdy nikomu nie odmówił pomocy… nawet mnie… 

Dla NIEGO nie ma znaczenia kiedy, gdzie i o której, najważniejsze jest to, że może komuś pomóc… 

Czyżby mężczyzna idealny? 

Nie ma takich!

Nawet ON nie jest ideałem… 

Nigdy nim nie był i nie będzie. 

Jest jednak w nim coś co do niego mnie przyciąga… 

Co mnie fascynuje… 

Jakaś tajemnica… 

Jednak los zechciał inaczej. 

Musimy się z tym pogodzić i z czasem zapomnieć… jeśli się da…

Nie wzruszony czas! Zabrał wszystko nam!…

„Spójrz, jak - zmienił się nasz cały świat
Z dnia na dzień, ot tak - znika po nas ślad
Nie wzruszony czas!
Zabrał wszystko nam!…”

„Nie zapomnij” Edyta Górniak       

Los wydał na nas wyrok.

Opatrzność postanawia zmienić nasze życie, wywracając je do góry nogami... 

Najpierw zezwoliła nam na bliższe poznanie, przyjaźń, a z czasem zakochanie, by w ciągu kilku dni zabrać nam wszystko!

Musieliśmy wszystko oddać… 

Nawet sąsiedztwo uległo zmianie! 

Zrobiliśmy to dobrowolnie.

Dlaczego?

Dlaczego? To pytanie idealne dla nas… 

Dla ludzi, którzy zapragnęli za dużo, za bardzo i za chciwie! 

Bo nie można mieć wszystkiego! 

Bo nie wolno walczyć z losem, tylko mu się poddać… 

Dlatego też, że dzieliło nas zbyt wiele… choćby obrączki na serdecznych palcach naszych dłoni… tyle, że pochodzących z różnych par…

Na zakończenie powinien nastąpić żal za popełnione czyny i wyrzuty sumienia.

Nie było i nie będzie, bo ON mi dał zbyt dużo, bo przy nim mogłam być sobą, a przede wszystkim byłam szczęśliwa, choć przez chwilę… 

Pozwolił zrozumieć niezrozumiałe, poznać dotąd niepoznane, ale przede wszystkim podarował mi coś, czego nigdy nie dostałam… 

Nie żałuję! 

Życzę mu szczęścia, bo ogromnie na nie zasługuje…

Jestem przekonana, że każde wydarzenie, każda spotkana na naszej drodze osoba, czy choćby najmniejsze zdarzenie, w naszym życiu jest po coś, i ma jakieś znaczenie w dalszych naszych losach… 

JEGO krótka obecność w moim życiu, tak niespodziewana, dała mi więcej niż niejedna bliska osoba…

Zawsze coś jest po coś…

...

Pierwsza wspólna noc…

Do końca życia pamięta się TAKĄ noc. 

Nieprzespaną...

Pełną pragnień...

Czułości...

Miłości...

Jakiejś fascynacji.

Niewinność zmieniała się w pragnienie…

Wielogodzinne rozmowy sprawiały nam ogromną przyjemność, ale od początku… 

Widywaliśmy się codziennie wymieniając uprzejme dzień dobry. 

Z czasem przeobraziło się w zdawkową wymianę zdań i niepewne cześć… 

Czasami zapukał do drzwi, by dopytać o coś, czy też coś pożyczyć. 

Coraz częściej łapałam jego spojrzenie, które zatrzymywało mnie na dłużej, już wtedy wiedziałam, w jakim jest nastroju. 

Pierwsze spotkanie, pierwsze dłuższe rozmowy, miło spędzony czas. 

Czułam jak mi się przygląda, szczególnie kiedy wracał z pracy, za każdym razem spoglądał na mój balkon. W piękne i słoneczne dni to mój popołudniowy azyl. 

Wiedział o tym… 

Gdy wychodził z klatki schodowej lub zanim do niej wszedł nasze spojrzenia się krzyżowały. 

Zanim wsiadł do samochodu zawsze się odwrócił i spojrzał w górę.  

Uśmiech  pojawiał się automatycznie na widok znajomej postaci… 

Wymiana numerów telefonów… 

Kolejne spotkanie i kolejne, kolejne… coraz większe przyzwyczajenie – wtedy o tym jeszcze tak myślałam! 

Z czasem niewinne przypadkowe spotkania przemieniły się w niecierpliwe oczekiwanie na dłuższą rozmowę, gest pełen czułości, czy choćby zwyczajne przytulenie.

Niewinność zmieniała się w pragnienie… 

Przyzwyczajenie zaś - w miłość… 

Warto posłuchać...

„…czy jest jeszcze coś, co mogłoby dziś...
na czas zawrócić nas
zmienić zdarzeń bieg
gdy rozpędzeni gnamy wbrew przestrogom?...”

„Nad przepaścią” Bracia